Yine bir hastane penceresinde seyre daldım ömür çizgime,
Damara vurulan serumun her damlası beni daha önceki yaşanmışlıklara birbir götürüyor,
Zihnim ile dış âlem arasında vuku bulanlar bir dehşet uçurum olduğunu düşünürken;
Hastanın yorgun kalbinin atışındaki muamma gibi bende kibrit çöpü misali yaşam nehrinden savruldum,
Savrulurken bir yanda da tutunacak herhangi bir dal, cümle ve yürek arıyorum, o can havliyle.
Kara bulutlar labirentinden kurtuluşu ararken gözlerim açıldı...
Ve
Cam kenarındaki sevgi yüklü güvercinler lisan-ı haliyle:
"Günaydın" der gibi umut, yaşam kokan bir sesle gökyüzüne karıştı, kanatlarıyla...
29 Ocak 2021
Ankara