Büşra Coşkun
@BusraCoskun96
Bazen Oğuz Atay gibi;
“Ne istediğimi ben de bilmiyorum sayın
insanlar.” diye bağırmak istiyorum.
Şu anda okuduğu kitap
Bütün dualarım onun için;hayallerimin karşısına onun görüntüsünden başka kimseninki çıkmıyor,etrafımı saran dünyadaki her şeyi onunla bir ilgisi varsa görüyorum.
Hiçbir yerde peşimi bırakmayan içimdeki sıkıntılı huzursuzluk nedeniyle mi acaba içinde bulunduğum durumun değişmesini arzuluyorum?
Böyle mi olacaktı,insanı sonsuz derecede mutlu kılan şey,aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı?
Ruhları endişe verici bir tutkunun altında ezilip kederle mahvolurken,onları biraz olsun avutabiliyor muyum?