Geceleri parlak ay ışığı altında onun,mavimtırak damarlarıyla bir istiridye kabuğuna benzeyen kulaklarına, yaşamayı tatlı gösterecek şarkılar söylüyordu.
"...
kelimeler önümüze çıkıyor sevgilim...
uykumuzu bölüyor.
Buradan çocukluğumuza kadar,
buradan çocukluğumuza kadar bir telaş,
içi boş kuşları kovalıyoruz."