Artık çocuk olmadığımı biliyordum ama yetişkin de değildim . Çocukluğun neşeli umursamazlığı ve yetişkinliği acısı ve hayal kırıklığı arasında asılı kalmıştım. Eskisi gibi umursamaz ve mutlu olmak istiyordum . Ama çocukluğun sona erdiğini biliyordum . O gün arka bahçede bir çocuk bana acıma bakışı fırlattığında, geleceğimin umutsuzluğunu ve belirsizliğini görmüştüm.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayatım şekilsiz , amaçsız , değersiz görünüyordu. Büyüdükçe etrafımda oluşan duvarların arasına hapsolmuştum. Özgür olmayı çok özlüyorum. Zincirlerimden kurtulup kaçmak için can atıyordum.
Küçük yaşlardan beri müziğe düşkündüm. Çocukken saatlerce radyonun başında oturur, beni etkiliyen her türlü müziği dinlerdim. Yavaş yavaş ayrım yapmayı öğrendim ve ailedeki herkesin nefret ettiği, asla dinlemem dediği ,sonradan adının "klasik müzik" olduğunu öğrendiğim türden hoşlandığıma karar verdim. Yaşım ilerledikçe bu müziğe daha çok bağlandım. Annem , benim kendimdem geçmiş bir halde radyodan orkestra konseri veya opera dinlediğimi gördüğünde gözlerini deviriyor ve "Sen ve şu çılgın müziğin"! diye söyleniyordu.
Daha önce pek fazla kitap okumuyordum. Kitaplar evimizde pek sık görülmezdi. Ekmeğin daha önemli olduğunu düşünülürdü. Karnımızı doğurmak zihinlerimizi doyurmaktan daha önemli bir işti.