Herkesin ve her şeyin boş ve anlamsız geldiği bir dönemdeyim. Duyduğum her ses kulağımı tırmalıyor, gördüğüm her görüntü rahatsız ediyor. Kimseyle oturup konuşmaya mecalim kalmadı. Sohbet ortamlarında bile kendi kendime kalıyorum. Kimseyi dinleyemiyorum, duyuyorum odaklanmaya çalışıyorum ama kafamın sesleri hiçbirine izin vermiyor. Artık herkes canavar gibi görünüyor gözüme. Kimseye masum gözle bakamıyorum. Sanki herkes haksız haklılığını savunmaya çalışıyor gibi geliyor. Herkes sadece ben konuşayım istiyor. Kimse dinleme nezaketi göstermiyor. Ucundan dinleyip başından kesip kendi dramlarını anlatıyorlar. İki kelam edip kendini, nasıl boğulduğunu anlatamıyorsun. Anlatsan da işe yaramıyor. Hani insan insanın kederini alırdı? Sanki inandığım güvendiğim her şey yalanmış hepsi bir bir üzerime yıkılmış gibi hissediyorum. Dünyanın anlatılmayan o karanlık yüzünü yeni görüyorum. Büyüdüm diye oldu hepsi değil mi? Zaten dünya çocuğun oyuncağı, gencin hayal kırıklığı, yaşlının da boşa uğraşı değil midir?
Reklam
Diken üstünde değil hayal kırıklığı üstünde yaşıyorum. Ve hayal kırıklığı dikenden daha çok batar, kanatır..
Reklam