Herkes gitti...Ama herkes. Hiç kimse kalmadı. 1 kişi hariç. Sanırım gitmemekte ısrarcı.
Aşırıyı çok sevdiğimden tutuyorum yüksek onu
N'apıyım? Hâlâ geçmişten koparamadım gettoyu
İşledi hep daha derine, derimdeki bu renk koyu
Pas yedim ve paslansın, yaşlansın ses tonum
Paralar, avukatlar, dava sonuç haklar
Her yer solucan, bi' şekilde senden çalıcak var
Kendim veririm canımı, bi' benden alamazlar
Sürümüm her gün batımında yeniden doğucak, bilirim
Çocukluk zombi gibi, her acı bir deneyim
Gülme sebep, yoksa sebep, ağlarken daha iyiyim
Damarda kan gibiyim, kırmızı Hellcat sinirim
Kapadım perdeleri, ışıklardan uzak biriyim
Çırılçıplak av gibi kalakaldım,
Belki de bıçak gibi yara aldım,
Geceleri hep ismini sayıklarken ben
Kaçıncıya kendi yerime utandım,
Ve kapandım içime ve nakavtım
Her "Bitti" diye düşündüğünüzde yine kalktım
Gücüm arttı gittikçe ve şımardım
Çok abarttım,çok abarttım
Ormanın içinde iki zırhlı figür oturuyordu, ateşin titrek ışığı üzerlerine vuruyordu. O sahne, yalnızca iki savaşçının dinlenme ânı gibi görünse de aslında çok daha derin bir şeyi anlatıyordu. Çünkü o ateşin etrafında yalnızlık değil, kardeşlik ısınıyordu.
Birbirine yaslanmış iki yürek… Biri dış dünyadan kopmuş, kalabalıklardan yorulmuş, insan seslerine karşı suskunlaşmıştı. Diğeri ise o suskunluğun içinde sabırla kalmayı bilmişti. Onların arasında söz yoktu, gerek de yoktu. Çünkü bazı bağlar kelimelerle kurulmaz; sadece varlıkla, duruşla, sessizce yan yana oturmakla güçlenir.
Birinin içinde hep bir uzaklık vardı. İnsanlara yaklaşmak zordu, güvenmek daha da zordu. Ama bu kardeşlikte farklı bir şey vardı; bir huzur, bir sığınma hissi. Sessizlik burada kaçış değil, anlaşılmanın ta kendisiydi. Dünyanın gürültüsünden uzak, iki kişi aynı ateşe bakarken aslında birbirini görüyordu — öyle derin, öyle sade.
Zırhlar belki paslanacaktı, kılıçlar bir gün toprağa saplanıp unutulacaktı ama aralarındaki bağ kalacaktı. Çünkü o bağ savaş meydanlarında değil, sessiz gecelerde, konuşulmadan anlaşılmanın arasında doğmuştu.
Her insan bir noktada yalnız kalır. Fakat bazen bir kardeş vardır yanında; seni değiştirmeye çalışmadan, sadece orada olarak var olur. Ateşin yanında oturan o iki figür gibi. Onlar artık savaşçı değil, iki yarımdı; biri suskunluğun diğeri sadakatin temsilcisi. Ve o gece, birbirlerini tamamladılar.
Ateşin kıvılcımları gökyüzüne karışırken, ormanın sessizliği bir söz gibi yankılandı:
Kardeşlik, bazen omzuna yaslanan bir yorgunluktur.
Söylenmeyen bir “iyiyim”dir.
Ve en önemlisi — asla yalnız olmadığını hatırlatandır.
Beyaz Geceler
Beyaz Geceler