Mühür Karaltı
Bir mühür bu
doğarken alnıma değil
doğrudan sessizliğime vurulmuş
Silmek istedikçe parmaklarım aşınıyor,
çünkü insan,kendi özünü
kendinden kazıyıp atamıyor.
Hangi sokağa sapsam,
eşikte beni bekleyen o kadim gölge.
Kaçtığım yerlerin ucu,
yine bu soğuk damgaya çıkıyor.
Işığı sevmiyorum artık;
çünkü aydınlık,
üzerimdeki bu izi daha da belirgin kılıyor.
Karanlıkta ise mühürle birleşiyorum,
yükümle bir oluyorum.
Bir suçun hatırası değil bu,
daha ağır:
Bir varlığın ispatı.
Hiç kimsenin okuyamadığı bir dilde yazılmış,
soğuk,sert ve tartışmasız.
Hangi aynaya baksam,
karşımda kendimi değil,
bu mührün altındaki o yabancıyı görüyorum.