Yazı işlenirken kelime kelime, cümlenin ruhu bedenini tanır.
Yazı işlenirken göz kördür;
Ya ruhunla işlersin satır satır,
Ya da kalbinle.
Çünkü gözün gördüğü,
anlamı tamamlamaya yetmez.
Sadece izahsız bir tedirginlik bırakır insana.
Ruhu yazar olanın gönlü kalemdir.
Kalemi hakikate değenin kelâmı tükenmez.
Zira söz, mürekkebini ruhtan aldığında sessizlik bile bir kitap olur.