Ta yürekten vazgeçmek istedim; yaşamdan vazgeçmeyi istedim. Yarının olacağı inkar edilemezdi yarından sonraki günün, diğer haftanın da öyle. Hiç bu kadar zor olacağını tahmin edemezdim fakat ümitsiz bir depresyonun ortasında
yaşamaya devam edecektim ve bu beni ruhumun derinliklerine kadar hasta ediyordu. İçimdeki öfkeli fırtınaya karşın karanlık yolda sakince yürüdüm.
Bir çocuk ile yaşlı bir insan, her ne kadar mutluluk içinde yaşasalar da doldurulamayacak bir boşluk, odanın bir köşesinde soluyan ölüm sessizliği, bir ürperti gibi gelir. Kim senin söz etmemesine karşın ben bunu çok erken hissetmiştim.