Munis ama dilhun...

Kalemimden karalamalar.

Düşüncelerim adeta bir okyanus gibi. Öylesine derin, öylesine karmaşık. Bazen nefes alamıyor, boğuluyorum...

•dib. isimli okura yanıt verildi

Okyanus benim için karmaşıktır. Çünkü berrak olduğu kadar korkunçtur da. Bana farklı duygular hissettirdiği için karmaşık sıfatını kullanmayı tercih ettim. Fikrimce...

Munis ama dilhun...

Ceviz Ağacı şiirinin hikâyesi.

Nazım Hikmet, Gülhane Park’ındaki bir ceviz ağacının altında büyük aşkı Piraye ile buluşmak üzere sözleşmiştir. Buluşacakları gün ve saatte buluşma yerine gittiği sırada polislerin orada devriyeye çıktığını fark eden Nazım Hikmet arananlar listesinde olduğu için polislerden gizlenmek durumunda kalır ve can havliyle ceviz ağacına çıkar. Şair ağacın tepesindeyken biricik sevgilisi Piraye gelip her şeyden habersiz ceviz ağacının altında beklemeye başlar. Polislerden dolayı aşağıya seslenemeyen ve çaresiz kalan Hikmet bu şiiri de o zaman yazar.

Üç Şiir Nazım Hikmet Ran

Hatta bu şiir, Cem Karaca'nın yorumu ile dilimizde yer edinmektedir.

Takip Önerileri

Munis ama dilhun...

Ceviz Ağacı şiirinin hikâyesi.

Nazım Hikmet, Gülhane Park’ındaki bir ceviz ağacının altında büyük aşkı Piraye ile buluşmak üzere sözleşmiştir. Buluşacakları gün ve saatte buluşma yerine gittiği sırada polislerin orada devriyeye çıktığını fark eden Nazım Hikmet arananlar listesinde olduğu için polislerden gizlenmek durumunda kalır ve can havliyle ceviz ağacına çıkar. Şair ağacın tepesindeyken biricik sevgilisi Piraye gelip her şeyden habersiz ceviz ağacının altında beklemeye başlar. Polislerden dolayı aşağıya seslenemeyen ve çaresiz kalan Hikmet bu şiiri de o zaman yazar.

Üç Şiir Nazım Hikmet Ran

Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda Ne sen bunun farkındasın Ne polis farkında

Munis ama dilhun...

Bülbül kendini daldan bırakıp düşmeseydi eğer, gül kırmızı olur muydu?

“Eskiden gülün rengi kırmızı değil, beyazmış. Bu beyaz gonca gül kendisi için yanıp tutuşan bülbüle hiç yüz vermiyormuş ve her türlü cefayı reva gördüğü deli divane âşık bülbüle, o dillere destan yüzünü göstermekte direniyormuş. Bütün bir kışı sevgilisinin açtığı, ona yüzünü gösterdiği anı görebilmek ümidiyle geçiren bülbül, baharda gülün en üst dalına konup onun açacağı zamanı beklemeye başlamış. Ama gül inat edip, bir türlü açılmıyormuş. En sonunda zavallı bülbülü ağır bir uyku bastırmış. Dalıp da gülün açışını kaçırmamak için günlerce ve gecelerce büyük uğraşlar veren bülbül, daha fazla engel olamayıp dalın üzerinde uykuya dalıvermiş. Bir süre sonra uykusundan uyanıp gözünü açtığında gülün açıldığını, o dilleri kenetleyen, gözleri mühürleyen güzelliğini başka bir âşıkla paylaşmakta olduğunu görmüş. Öyle üzülmüş, öyle perişan olmuş ki, konduğu daldan kendini bırakıp büyük bir hızla düşmeye başlamış. Düşerken gülün dikenleri yırtmış, parçalamış tüm vücudunu ve kan revan içinde gülün dibine ulaşıp, oracıkta can vermiş. İşte rivayet odur ki; o günden sonra bütün güller bülbülün kanı nedeniyle kıpkırmızı açmaya başlamış.”