Lilly
@Caesar
Beni takip etmeyin ; gittiğim yol yol değil
Ne içindeyim bostanın,
Ne büsbütün dışında;
Kallavi kart bir hıyarın
Anlaşılmaz bakışında.
Bir garip riya rengiyle
Kokuşmuş gibi her şekil,
Sahradaki çöller bile
Benim kadar çorak değil.
Cebim parayı öğüten
Uçsuz, bucaksız değirmen;
İçim yemeğini yemiş
Geğirip duran bir derviş.
Kökleri bana
Bir kültürde gezmekteyim,
Leziz çok leziz bir cacık
Ortasında yüzmekteyim
Reklam
Ahmet İnam - Sevgili hocam, memleketin durumunu nasıl görüyorsunuz?
Feci şekilde kokuşmuş bir şeyler var. Şimdi tabi bu lafı 1500 sene önce Platon da söylüyormuş, 500 sene önce Hamlet de söylüyordu, otuz yıldır da ben söylüyorum. Hayatımız kokuşuyor, güzel bir söz değil ama böyle. İnsanların seyrettiği televizyon dizileri kötü, okuduğu kitaplar kötü, ama benim şikayetim bunların kötü olduğunu söyleyen insanlardan. Sürekli şikayet edene entel diyoruz. Ne kadar çok şikayet ederseniz o kadar entelektüel oluyorsunuz. Oysa Entelektüel mutlu bir adamdır, burada mutlu demek memnun anlamında değil. Mutludur, yaşanan çirkinlikleri görür fakat bunları kabul etmez. Çirkinlikleri nasıl düzeltebileceğini düşünür, yolunu yordamını bulur. Kokuşmuşluk, önce kendimizle olan ilişkimizde başlıyor. Kendimizi çok fazla değerli gördüğümüzü sanmıyorum. İşin beteri kendimizi adam yerine de koymuyoruz. Yemek yemiyor artık çağımız insanı. Tıkınıyor. Yemeğin tıkınmaya döndüğü, sevişmenin düzüşmeye döndüğü bir çağda yaşıyoruz. Bütün bunlar yozlaşmış bir hayatı gösteriyor, çünkü ortada zevk yok. Zevkin hançerlendiği bir yaşam var.
Ahmet İnam- Biraz da aşktan konuşalım mı?
Aşkta benim teorim şu; aşk doğuştan hormonlarla ilgilidir ama aynı zamanda kazanılması, edinilmesi gereken de bir şeydir. Emek ister. Hormonu iyi salgılayan aşık olduğunu sanabilir, çıldırabilir, azabilir ama aşk ayrı bir şey. Bir sanat, bir güzellik yaratmaktır aşk. Hıyarların, hamhalat heriflerin işi değildir. Diyelim ki kızın birini görüyorum, içime bir ateş düşüyor ve aşık oluyorum. Yok öyle yağma, böyle beleş bir şey olabilir mi? Ateş düştükten sonra ne halt yediğine bağlı olarak aşk olur ya da olmaz. Ateş düştükten sonra o ateşi düşüren kişiye gidip onu söndüreyim hemen diyorsan, orada aşk yoktur. Ama aşk düştüğünde; kendimizi, hayatı, yaşadığımız kültürü anlamaya ve dönüştürmeye çalışıyorsak, işte aşk odur. Bize insan olduğumuzu hatırlatır ve büyük bir sorumluluk yükler.
Aşık olduğum zaman aklıma şu gelmeli, aşığım, demek ki yapacak çok iş var. Yani sevgilimle pastanede buluşacağım veya bir arkadaşın evine gidip yiyişeceğiz... Bu da yapılmalı tabi de yalnız bunu yapıyorsanız aşk falan yoktur. Yani burada, arkadaşın evine gittik, yiyiştik. Aşka giriş bile yok burada yiyiş var. Yani aşk, o yemekten aldığımız enerjiyle bir yere bir ağaç dikebiliyorsak, bir insana yardım edebiliyorsak, farklı kitaplar okuyabiliyorsak, gereğini yerine getirdiğimiz şeydir.
Aşk eşittir sevgili değil, iki kişilik de değil çok kişiliktir aşk. Bütün dünyayı düşman belleyip Leyla'yı sevmek değildir. Leyla'da bütün insanlığı sevmektir.
Bir hıyar var: Biçimperest, şekle şemaile ba-
kar durur. Adına estetik der. Uçta olmayı, uçuk olmayı, biçimsel çarpıtmalar yapmayı, Batı kaynaklı malumat düzmeyi sever. Sanır ki kültür tarihi kafasındaki çerçeveye göre gelişir. Düşünce ve sanat, hıyarın bir başka adı kunt kafadır, belki de küt kafa.
"Neden hala yaşıyorum?" diye soruyorum
kendime, bunca hıyar arasında? Hayret buluyo-rum: Sen de hıyarsın. Hıyar ağası. Bir yerlerinde köşe bucak sakladığın kanayan yüreğinle, gözleri buğulu sıcacık sevgili. Sevebilen hıyarsın. Azıcık atıyor yüreğin.
Şimdi ölebilirsin.
Reklam