Neden, bu en belirsiz ve korkunç sorumluluk gerektiren durumun bütün acısını çeken bir insanım ben? Senin odandaki mutlu dolap neden değilim mesela, seni koltuğunda ya da masa başında otururken ya da uzanırken ya da uyurken izleyen? Neden değilim?
... ama diğer diğer bütün hayatlar utanç dolu ve midemi bulandırıyorlar; şimdiye kadar hep hayata katlanamadığımı düşünürdüm, insanlara katlanamıyordum ve hep çok utanırdım, ama sen bana katlanamadığım şeyin hayat olmadığını kanıtladın.
... Bana ait olmanın verdiği mutluluğu kelimelerle, gözlerle, ellerle ve bu zavallı kalple nasıl saracağımı bilmiyorum. Ve bununla beraber ben sırf sana değil, daha çok benim, bana senin sayende hediye edilmiş kendi varlığıma âşığım.