“Sevdiğimiz insanların nasıl kişilere dönüştüğünü, nasıl insanlar olduklarını seçemeyiz,” dedim, “ama yanında olmak istediğimiz kişileri seçebiliriz. Yanlarında
olmaya değer olduklarını bilmelerini istiyorsak.”
Bazen, hatta belki daha fazla, insanın tek başına olması daha iyiydi. Bazen kendinizin, en yakın arkadaşı olmasını öğrenmeniz gerekiyordu. Kendinize öncelik vermeyi öğrenmeniz gerekiyordu.
Kimse size yetişkinlikte arkadaş edinmenin ne kadar zor olduğunu söylemiyordu ama zordu. Hem de çok zordu. Bunu aşmaya çalışıyordum. Çok arkadaşım değil, kaliteli arkadaşlarım okması daha önemliydi.
Eski arkadaşımla oturup sohbet etmek, bana hayatta beni bekleyen bir şeyler olabileceği umudunu vermişti. Ya da en azından, kendime biraz zaman tanırsam bir şeylerin beni beklemesini sağlayabilirdim.