Hiç düşündünüz mü; neden bazı insanları ne kadar uzağa iterseniz itin, yolunuz hep onlara çıkar? Peki ;neden bazı vedalar aslında en uzun bekleyişlerin başlangıcıdır? Bu sadece bir aşk romanı değil; bir felsefecinin kaleminden dökülen, 'varlık' ve 'tamamlanma' üzerine yazılmış irade sorgulaması.. Hikaye, lise yıllarının o masum ama sarsıcı aşkıyla, Tarık ve Zeynep ile başlıyor. Onlar birbirinin 'tamamı' iken, hayatın o acımasız rüzgarı esiyor. Ailevi baskılar, söylenemeyen sözler ve gençliğin verdiği o çaresizlikle birbirlerinden kopup bambaşka hayatlara savruluyorlar. Biri geçmişin gölgesinde bir başına kalırken, diğeri kendine yeni ama eksik bir dünya kuruyor. Tam 15 koca yıl geçiyor; farklı şehirler, farklı yüzler, farklı acılar... Ama içlerindeki o 'yarım kalmışlık' hissi hiç eskimiyor. Peki, ne oluyor da 15 yıl sonra o düğüm yeniden atılıyor? Doğu Asya mitolojisindeki o meşhur 'Akai Ito' efsanesini bilir misiniz? Hani görünmez kırmızı bir ipin, kaderleri birbirine mühürlü iki insanı parmaklarından bağladığı o inanç... İşte bu roman, o efsaneyi Tarık ve Zeynep’in yarım kalan hikâyesiyle bizi etkiliyor. Kitapta bu efsane sadece bir masal değil, bir pusula gibi işliyor. Onları birleştiren şey basit bir tesadüf değil; o ipin en gergin olduğu anda, hayatın onları aynı 'an'ın içine hapsetmesi. 15 yılın ardından bir yüzleşme anında, sanki zaman hiç geçmemiş gibi o ipin iki ucu birbirini yeniden buluyor. Yazarın deyimiyle; 'Kader, bazen bizi en uzağa savurur ki; geri döndüğümüzde birbirimizi daha sıkı tutalım.'

Kaderin Kırmızı İpiTanser Yılmaztürk · Patara Kitap · 20267 okunma

Cansu Yıldırım

Gerçekten çok iyi yakalamışsınız… Ben de okurken aynı şeyi hissettim. Başta bir aşk hikâyesi gibi başlıyor ama ilerledikçe insanın kendi içindeki “tamamlanma” meselesine dokunuyor. Son dönemlerde okuduğum en çarpıcı romanlardan biri diyebilirim.