Özcülük, eskiçağdan Darwin'in zamanına kadar neredeyse
evrensel olarak kabul gören dünya görüşüydü. Pisagor ve Platon tarafından temeli atılan özcülük, doğanın görünürde değişken olan tüm olağanüstü olaylarının sınıflandırılabileceğini öğretir. Her sınıf, tanımıyla (özüyle) nitelendirilir. Bu öz, sabittir (değişmez) ve tüm bu tür diğer özlerden kesin sınırlarda ayrılır. Örneğin Pisagorcular, bir üçgenin, şekli ne olursa olsun daima bir üçgen olduğunu, dörtgenlerle ya da herhangi bir geometrik şekille ara şekiller vasıtasıyla bir bağlantısı
kurulamayacağını savunmuşlardır.