İBRAHİM DURMAZ -GEÇMİŞİN PARMAK İZLERİ
.
.
.
Merhabalar bugün sizlere gerçek bir yaşam hikayesini anlatan #geçmişinparmakizleri yorumu ile geldim.
2 yaşında yetimhane ile tanışan Mahir 18 yaşına geldiğinde hayata tek başına tutunmaya çalışmıştı. Bir başına kalan üç aylık kiranın da peşin verildiği bu kiralık evde yaşam mücadelesi veriyordu, çalışmak zorundaydı hayatta kalmak için.
Onu ayakta tutan bir şekilde umuda bağlayan lise son sınıfta sevdiği kız olan Müzeyyen'i son bir kez bile olsada görebilmekti.Her sokakta müzeyyeni ararken bir gün bir kitapçıda denk geldiler.
Her gün gitmeye başladı ;orada edilen sohbetler, okunan şiirler ,içilen çaylar yüreğine sevinci getirmişti ve Müzeyyen'in hediye ettiği kitap Mahir'e bir umut olmuştu.
Bir gün Mahir'in Müzeyyen'i görmek için dükkana gittiğinde dükkanın kapandığını görünce dünya başına yıkıldı.Ve aradan geçen 2 ay gibi bir zaman diliminde de bir akşam hiçbir şeyi hatırlamadığı bir gecede cinayet ile suçlandı hapse girdi ve idam cezasına çarptırıldı. Hapishanede gardiyan Ekrem Abi'nin Mahir'e hep sahip çıkması ve tek aşkı Müzeyyene yazdığı mektupları vermesini istedi idam sonrasında tek isteği buydu
Yıllar sonra suçsuz olduğu ortaya çıktı Mahir'in ama artık hayatta yoktu ,geriye kalan sadece müzeyyene yazmış olduğu mektuplardı
Ekrem, Müzeyyeni buldu ve emanet olan mektupları teslim etti.
Söylenmeyen yıllarca içinde tutulan duygular bir bir mektup ile ortaya çıktı.
Ama artık bir faydası yoktu çünkü Mahir hayatta değildi. Sevdiğine hiç kavuşamamış bir kadındı Müzeyyen; yıllarca içinde biriktirdiği sevdasını yüreğine gömdü, acılı bir anneydi ,geriye kalan hayatta tutunmasını sağlayan o mektuplarda can bulsada o satırları okumak sindirmek Mahirsiz bir hayata katlanmak gerçekten çok zordu.
Yüreğime bin parça eden bir