Biz bittik...Biz senin bir dolu hatanı,hoyratlığını,kabalığını yaşarken bittik...sonra ben de bir hata buldun...hergün yüzüme vurdun...oysaki sen aynı hatalara aylardır beni alıştırdın...her gün ölmek istemiyorum...dilediğin hiçbir özür içten değildi...olsaydı bir daha yapmazdın...yalnızlığıyla mutlu olan birini,yalnızlığında huzursuz yaptın...hergün dua ettiğim sen den,artık şüphe hissetmeyeyim...sen sağ ol...ben bileyim ama lütfen yaşarken beni öldürmene izninle artık izin vermeyeyim...
En iyisi düşünmekti. Kaçmak. Kendi içine kaçmak. Fakat bir içim varmıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey bir yığın ihtiyaç azap ve korku idi.
Ahmet Hamdi Tanpınar
Kitaplar efendim,
Aklın kalbe değdiği yer gibidir.
Öylesine kalabalık ve ayni zamanda öylesine tenha...
Çünkü kitaplar içine girebilene sığınacak bir dünya...
İçinde nasıl yaşaması sana kalmış.