Yaşamda bir yükseliş vardır. Nietzsche'nin üstinsanı (Übermensch), spesifik bir insan türünün spesifik bir zamanda eriştiği aşamadan bir adım daha yüksekteki bir gelişim aşamasından başka bir şey değildir.
Zengin ailelerin neredeyse hiçbir eksiği yokken, yoksul aileler çok güç durumda kalıyorlardı. Veba, kendi yönetim merkezinde o etkin yansızlığıyla yurttaşlarımız arasında eşitliği güçlendirecekken, tersine, o normal bencillik oyunuyla insanların yüreğinde adaletsizlik duygusunu daha da keskin hâle getiriyordu. Tabii ki ölümün o mükemmel eşitliği yerinde duruyordu ama böyle bir eşitliği de kimse istemiyordu. Böyle açlık çeken yoksullar, yaşamın özgür, ekmeğin ucuz olduğu komşu kentleri ve kasabaları daha büyük bir özlemle düşünüyordu.
Kendilerine yeterince gıda sağlanamıyorsa, gitmelerine izin verilmeli diye pek de mantıklı olmayan bir duyguya kapılmışlardı. Öyle ki sonunda bazen duvarlara yazılan, bazen de valinin geçtiği sırada bağırılan bir slogan ortaya çıkmıştı:
“Ya ekmek ya özgürlük!”