Reklam
İnsanlar tuhaftır! Kötü bir şey yapmakta olduklarını hissedecek olurlarsa mutlaka en önce vicdanlarını susturacak bir sebep bulurlar.
Bak şu gökyüzüne, ne görüyorsun, mailiklerden mürekkep bir deniz... Gözlerinle onun içine girmeye çalış; o mailikleri yırtmak için uğraş, ne görüyorsun? Mai... Daima mai...Değil mi? Sonra bak ayağımızın altındaki toprağa,
ne buluyorsun? Donmuş, simsiyah bir renk... Of! O siyah tabakaları parçalayarak içeriye bak; in, in, in, ne kadar inebilmek mümkünse o kadar in; ne buluyorsun? O siyahlıklar içinde ne buluyorsun? Siyah... Daima siyah değil mi? İşte öyle bir şey yazmak istiyorum ki yukarı bakılsa mai ve daima mai; aşağı bakılsa siyah, daima siyah... Bir şey ki mai ve siyah olsun.
Kalbim, mezarlarının beyazlıklarıyla karanlıklar altında yatıyor.
Hatıralar hava ve zaman etkisiyle yıpranmış, delik deşik olmuş bir sayfa biçiminde kalır.
Reklam