Kovulduğun evin eşiğinde oturmaktır aşk.
Oysa sevgi, bir evin çiçekli balkonudur.
bunları konuştuk
desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır
rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor
sende seyrediyorum denizlerin en mavisini
ormanların en kuytusunu sende görmekteyim
senden kopardım çiçeklerin en solmazını
ve sen sevgilim
benim ankaramsın
senden gitmek, ankaradan ayrılmak gibi hissettirir bana