İnsan göğüsler, dayanır, sabreder ve gün gelir atlatır. Peki ama ya içinde gün gün eksileni, gün gün kaybolanı, gün gün yıkılanı eskisi gibi tutabilir mi içinde.
Bi kere başladıysa kopmaya içinde tufanlar, buna da sabredebilir mi. Başkası gibi olmadan, benzemeden, dönüşmeden kendisi gibi kalmayı başarabilir mi.
İnsandır bu, göğüsler, dayanır, sabreder ve gün gelir atlatır. Ama kendi ışığına güvenip yolundan şaşmadan, ama ışığını terk edip başka bir yol arayarak.
Çünkü,
İnsandır bu..