Büşra
@Cestmoibouchra
baştan beri bütün yenik düşenlerle
aynı kışlakta.
Sevgilisini boş yere bekleyen bir erkek için gece bitmek bilmez; gündüzleri çalışan işçi için bir gün kısa bir süre değildir; sert bir ananın kolları arasında yaşayan genç bir kız için bir yıl yüzyıl gibidir; isteklerimi, umutlarımı geciktiren her an bana dayanılmaz bir uzunlukta gelir.
Hoca, benim kardeş hasta, diyor.
Nesi var? diyorum.
Ateşi var çok, diyor. Ölecek.
İlaç vereyim mi? diyorum
Hayır, portakal ver, diyor.
Portakal yememiştir hiç.
İnsanoğlu kendine yetmesini bilseydi, önemli bir sorunu çözümlemiş olurdu.
Kendine yetmek... Denizciler çok iyi bilir bunu.
Çünkü yaşamışlardır bu olanaksızlığı.
Ancak bir çılgın yetebilir kendine.
Ayıp değil çıldırmak, bu dağ başında, bu yalnızlıkta bu ufuksuz topraklarda, bu ıssızlıkta, bu kadınsızlıkta.
İçimdeki bir yara mı kanıyordu, yoksa sabrım mı taşıyordu? Bilemiyorum.