Çöp gibi yaşıyoruz. Kendimizi hep başkalarının insafına, vicdanına, idaresine bırakıyoruz... Bir tekme yiyoruz, sonra bir tekme daha yememek için her şeyden ve herkesten kaçıyoruz. Kuyruğuna teneke bağlanmış kediler gibi bir türlü kurtulamıyoruz. Arkamızda hep bir tıkırtı. Ne öfkemizi ne korkularımızı ne de diğer duygularımızı bir türlü kontrol edemiyor ve hala çok ilkel ruhlar taşıyoruz.