Ceylan Albayrak
@Ceylan61
Ah Charlie üzümlü kekim...
Kitaptaki karakterimiz Charlie düşük zekalı bir birey ve tek dileği akıllı olup arkadaşlarının konuştuğu konularda fikir sahibi olmak onlarla sohbet etmek. Tabiri caizse sihirli değnek Charlie'ye dokunuyor. Bir deneyin parçası oluyor ve bir ameliyatla o üstün akla giden merdivenleri bir çırpıda çıkıyor. Tabi inişi de aynı hızla oluyor.
Charlie deneye bağlı olarak IQ seviyesi arttıkça ailesiyle ilgili anıları hatırlamaya başlıyor. Charlie'nin Annesinin bu özel durumunu bir türlü kabul etmeyip akıllı olacak diye baskı uygulaması ve en sonunda diğer çocuğu zarar görmesin diye onu evden göndermesi. Ahh yıkıldım...Karakterimizin akıllı olacağım çabasının altında kesinlikle annesinin Charlie küçükken yaptığı akıllı olacaksın baskısı var. Annesinin de komşular neder kaygısı var. Elalem duvarına Charlie dolaylı da olsa çarpıyor.
"Bende bir insanım deneyden öncede insandım"
Deney sahibi ekibin Charlieyi bir proje olarak görmesi onun bir insan olduğu detayını atlamaları Charlieyi hem kızdırdı hem de üzdü. Charlie her zaman bir birey! Peki toplum IQ olarak geride olan insanları ne kadar birey olarak görüyor?
Kitabın sonuna doğru Charlie'nin kelimelerinde bozulmaların başladığını görmek bana Charlie'nin Charlie'yi kazandığını mı yoksa Charlie'yi sonsuza dek kaybettiğini mi düşündürdü . Yanıt hangisi olursa olsun bu durum beni üzdü. Charlie'nin IQ seviyesi düşerken de akıllı kalmak için daha çok kitap okuma isteği ve çabası ah Charlie üzümlü kekim dedirtti. Umarım Charlie çok mutlusundur ve bir yerlerde gülmeyi başarabiliyorsundur.
Algernon'un ölmesine de çok üzüldüm. Onun ölmesi Charlieyi ölmeden öldürdü. Mezarına çiçekler bırakması ve bizden de bunu istemesi Charlie sen dünyanın en masum kalbine sahipsin.Charlie'nin ve Algernon'un hikayesi kalbimde
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Nasıl öleceğim?
Kitabı okuduğum günden beri nasıl öleceğimi düşünüyorum. Sıcak yatağımda mı ölüm beni bulacak yoksa bir kaza sonucu mu dünyaya elveda diyeceğim. Gülerken mi azraile merhaba diyeceğim yoksa acı içinde mi aklımda deli senaryolar.Gözlerim en son kime bakacak umarım beyaz bir tavana bakmaz. Ve umarım bu sorunun üzerine yazdığım senaryolar beni delirtmez.
Nasıl öleceğimi bilsem nasıl yaşardım acaba? Bir de madalyonun bu yüzü var tabi. Şimdiki hayatımda neyi değiştirirdim bilemiyorum ama bilmemek daha iyi sanırım sürekli tetikte de yaşanmaz herhalde. Zaten nasıl öldüğümüzü hatırlamayız diye düşünüyorum hatırlarsak bile ne işimize yarayacak. Öldün ve bitti hayatın.Ölümünden sonrası geride kalanları ilgilendiren bir durum. Geride kalanların da pek ilgilendiği söylenemez. Bu kitap tamda bunu ele alıyor . İçinde bir kaç tane hikaye var ölümün çevrenizdeki insanlar tarafından bir anlam ifade etmediğini iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Kitapta duygular değil gerçekler konuşuyor. Yazar o gerçekliği çok cesur bir şekilde pat pat okuyucunun yüzüne vuruyor.
En çok etkilendiğim aklımdan çıkmayan hikaye. Yoksul bir ailede dünyaya gelen bir çocuğun yine yoksulluk yüzünden hayata veda etmesi. Gerçekten yoksulluk öldürüyor hemde öyle bir anda değil azar azar önce bedenini sonra ruhunu. Off çok üzüldüm çocuk olunca insan acıyı şah damarında hissediyor o kadar yakın. Böyle acıların üzerine de insan pek fazla konuşmak istemiyor.
Bir Diğer hikayede ömrünü toprakla geçiren yaşlı bir amcanın ölüm sürecini işliyor. Zavallı yaşlı amca son saatlerinde bile toprağı düşünüyor. Benim takılıp kaldığım nokta bana göre vefasız çocuklarının adam ölüm döşeğindeyken bile sabahtan akşama kadar tarlada çalışmaya gitmeleri. Umarım bir yerlerde geçen gerçek bir hayat hikayesi değildir.