Murat Kaynar
@Cezeri73
Ey oğul! Bağı çöz, azat ol. Ne zamana kadar gümüş, altın esiri olacaksın?
Denizi bir testiye dökersen ne alır? Bir günün kısmetini…
Harislerin göz testisi dolmadı. Sedef, kanaatkâr olduğundan inci ile doldu.
...
Reklam
Onu tanıyan ve itaat eden, zindanda dahi olsa bahtiyardır. Onu unutan, saraylarda da olsa zindandadır, bedbahttır.
Hikem-i Ataiye, hikmetli sözlerinden birinde şöyle der:
“مَاذاَ وَجَدَ مَنْ فَقَدَهُ وَمَاذَا فَقَدَ مَنْ وَجَدَهُ yani :
Cenâb-ı Hakkı bulan neyi kaybeder? Ve Onu kaybeden neyi kazanır?”
(İbn-i Atâillah el-İskenderî, Şerhü’l-Hikemi’l-Atâiye, s. 208)
Madem şu kâinat ve mevcudat var ve içinde ef’al ve icad var.
Hem madem muntazam bir fiil fâilsiz olmaz,
mânidar bir kitap kâtipsiz olmaz, san’atlı bir nakış Nakkâşsız olmaz.
Elbette, şu kâinatı dolduran ef’âl-i hakîmânenin bir fâili ve yeryüzünün mevsim mevsim tazelenen hayretfezâ nukuşlarının, mânidar mektubatının bir kâtibi, bir Nakkâşı vardır.
Bir köy muhtarsız olmaz.
Bir iğne ustasız olmaz, sahibsiz olamaz.
Bir harf katipsiz olamaz, biliyorsun.
Nasıl oluyor ki nihayet derecede muntazam şu memleket hakimsiz olur?
Reklam