Ç
@Cgrcl
313 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Tim bize kendimizi daha kötü hissettiren bir değer sistemini günbegün tercih ediyor olmamızda reklamların kilit bir rol oynadığından şüpheleniyordu. O yüzden Jean Twenge adlı bir diğer sosyal bilimciyle birlikte, 1976-2003 arasında ABD'nin toplam ulusal servetinin yüzde kaçının reklamlara harcandığını takip etmiş ve reklamlara harcanan para arttıkça ergenlik çağındaki gençlerin de daha materyalist olduğunu keşfetmişti.6
Sayfa 125
Reklam
McDonalds'ın M logosunu tanıyan on sekiz aylık bebeklerin sayısı kendi soyadını bilenlerden daha fazla. Üç yaşına gelmiş ortalama bir çocuk yüz adet markanın logosunu biliyor
Sayfa 125
Kaybolan Bağlar kitabının tüm sayfalarını burada paylaşmak istiyorum. Yazarın diğer kitabı neden odaklanamıyoruz, bana birçok konuda yardımcı olmuştuPeki bizi daha mutsuz ve depresif hale getiren bir şeye niye bu ölçüde yöneliyor olabiliriz? Bu kadar akıldışı davranmamız mümkün
mü? Tim araştırmalarının sonraki safhasında bu soruyu kurcalamaya başlamıştı.
Kimsenin değerleri büsbütün sabit değildir. Tim gerçekleştirdiği
çalışmalara katılan insanları takip ederek abur cubur değer düzeyinin zaman içinde değişebildiğini öğrenmişti. Yani daha materyalist ve daha mutsuz yahut daha az materyalist ve daha az mutsuz hale gelmemiz mümkün. O yüzden, "Kimler materyalist?" diye sormamak gerektiğine inanıyor Tim. Onun yerine şu soruyu sormak gerekiyor: "İnsanlar ne zaman materyalist oluyor?" Tim değişimin nedenini öğrenmek istiyordu.
Farklı bir grup sosyal bilimci tarafından gerçekleştirilen bir deney bize bu konuda ilk ipuçlarını veriyor.62 Kanadalı iki sosyal bilimci 1978 yılında dört-beş yaşlarındaki bir grup çocuğu iki gruba ayırmıştı. İlk gruba hiç reklam gösterilmemişti. İkinci gruba ise belli bir oyuncak için hazırlanmış iki reklam gösterilmişti. Sonra bu çocuklara bir seçim şansı sunulmuştu. Şöyle denmişti: Şimdi şu iki oğlan çocuğundan hangisiyle oynayacağınızı seçmeniz gerekiyor. Reklamlardaki oyuncağa sahip olan çocukla oynayabilirsiniz - ama haberiniz olsun, pek iyi bir çocuk değil bu. Huysuz. Diğer çocuğun oyuncağı yok, ama çok iyi bir çocuk. Oyuncak reklamını görmüş çocukların çoğu oyuncağı olan kötü
çocukla oynamayı tercih etmişti. Reklamı görmemiş olanların çoğu
ise oyuncağı olmayan iyi çocukla oynamayı tercih etmişti.
Başka bir deyişle, reklamlar yüzünden daha iyi bir insani bağ yerine daha kötüsünü seçmişlerdi - asıl önemli olanın bir plastik parçası olduğunu düşünmeye sevk edilmiş oldukları için.
İki -yalnızca iki- reklam buna yol açmıştı. Günümüzde herkes
sıradan bir sabah vakti bundan çok daha fazla reklam
Temel psikolojik ihtiyaçlarımızı karşılamayan bir şekilde yaşamamız yönünde propagandaya maruz kalıyoruz - ve böylece kalıcı, anlaşılmaz bir tatminsizlik hissiyle baş başa kalıyoruz
Sayfa 124
Reklam