Öfke, insanın en güçlü duygularından biridir. Bazen bir haksızlık karşısında ortaya çıkar, bazen anlaşılmamanın, bazen de biriken yorgunluğun sessiz çığlığı olur. Kontrol edildiğinde kişiyi harekete geçiren bir güç olabilirken, kontrolsüz bırakıldığında hem insanın kendisine hem çevresine zarar verebilir. Çünkü öfke anında düşünmek zorlaşır, duygular mantığın önüne geçer.
İnsan çoğu zaman öfkesini dışarıya bağırışlarla gösterse de, en tehlikeli öfke sessiz olandır. İçine atılan kırgınlıklar zamanla büyür ve insanın ruhunu yorar. Bu yüzden öfkeyi bastırmak kadar, onu doğru şekilde ifade etmek de önemlidir. Konuşmak, anlamaya çalışmak ve sakin kalabilmek çoğu zaman en büyük güçlerden biridir.
Öfke tamamen kötü bir duygu değildir. Asıl önemli olan, insanın öfkesine mi hükmettiği yoksa öfkenin mi insana hükmettiğidir.