"Kimim ben?"
"Sen Jude St. Francis'sin. En eski, en sevgili dostumsun."
... "Peki sen kimsin?"
"Ben Willem Ragnarsson, ve yanından hiç ayrılmayacağım."
Neden sadece bugününden zevk alamıyor? Neden geçmişine bu kadar hürmet göstermek zorunda? Neden ondan uzaklaştıkça silinip gideceğine daha canlı, daha parlak hale geliyor?