Mr.Pontellier kendine bazen karısının akli dengesini yitirip yitirmediğini soruyordu. Onun kendinde olmadığını apaçık görebiliyordu. Daha doğrusu, onun kendine geldiğini ve dünya karşısında bir giysi gibi kuşandığımız yapay kişiliği günden güne kenara koyduğunu göremiyordu.