Çimen Yıldırım
@Cimcim00
Modern zamanda bir Oblomov
Kimi ruhlar evvelden aşinadır birbirine,bunu biliyorum...
Şu anda okuduğu kitap
Insan, çogu zaman başına gelen felaketlerin ağırlığından degil, onlara yükledigi anlamlardan yorulur. Aynı olay birini yıkarken, bir başkasın büyütür.
Aradaki fark, yaşananların büyüklügü değil, bakışın derinliğidir. Kendini felaketlerden arındırmak, hayatin acisiz olmasi demek degildir. Asil mesele, acının insanin kimliğini ele geçirmesine izin vermemektir.
Ilk adım, kontrol edemediğin seylerle kavga etmeyi bırakmaktır. Insan, değiştiremeyeceği geçmisi sırtında taşıdıkça ağırlaşır. Oysa geçmiş, ders alınması gereken bir arşivdir; sürekli içinde yaşanacak bir ev degil.
Başına gelenleri inkar etmek degil, onları doğru yere koymak gerekir. "Bu oldu ve geçti" diyebilmek, insanin kendine verdigi en büyük özgürlüktür.
Hayata daha rahat bakmanın yolu, beklentileri sadeleştirmekten geçer. insan çogu zaman başkalarının davranışlarından, sevgisinden ya da adaletinden fazlasını bekledigi için yıpranır. Beklentiler azaldıkça hayal kırıklıkları da azalir. Bu, umutsuzluk degil; gerçekçilik halidir. Gerçekçi insan, kalbini kilitlemez ama aklını da devre dışı birakmaz.
Güzel bir bakis açısı, her şeyin iyi olduğu bir hayat degil; kötü olanla baş edebilen bir zihindir. insan kendini sürekli savunma halinde tuttuğunda, yaşam bir savaş alanına dönüşür. Oysa bazı şeyleri akışına bırakmak, zayıflık değil bilgeliktir. Her şeye tepki vermemeyi ögrenen insan, iç huzurunu korur.
Bu yolculukta en çok ihmal edilen şey, insanın kendiyle kurduğu dildir. insan çogu zaman kendine karşı acımasızdır; başkalarına gösterdiği anlayışı kendinden esirger. Oysa iç ses sertlestikçe hayat da sertlesir.
Kendini felaketlerden arindirmak, önce kendine karsi yumuşamayı gerektirir. Hata yaptığında kabul etmek ama o hatanın içinde yaşamamak, insani hafifleten bir beceridir.
Hayatı daha güzel bir yerden
Reklam
Başkasına yara açılır
Gelir kanı benden akar
Başkasının gönlünde insanlar ölür ,
Selası aklımda verilir
Ölen kim olursa olsun,
Gelir benim gönlüme gömülür.
En büyük hatan ne?"diye sorsalar,
"İnsan olmak" derim,
Lakin çevreme sorsanız,
Ben insan olmayı bile beceremedim!
Dostum dediğim insanlara göre en büyük sorunum,
Çok merhametli olmam!
Lakin merhameti söküp alırsanız benden,
İşte o zaman ben insan olamam!
Başkasının derdi ile dertlenmeyeni,
Zaten ben insan yerine koymam!
Başkasının günahlarını şeytan üstlenirken,
Benim günahlarımın sebebi yine benim,
Siz elimi kanlı gördüğünüz için katil sandınız beni,
Lakin sırtımdaki bıçakları çıkarırken kesildi..
Aklımın içinde bilmem kaçıncı dünya savaşı,
Kötüler galip gelmesin diye yitirdim ben aklımı,
Ömür dediğin neydi sahiden, bir amaca varmak mıydı yoksa sadece ölümü beklemek miydi ? Bu arafın arasında gelip gidiyorum. Hiç bir fikre sahip olmadan. Sahi neydi yaşam, yaşamak ?
Bazı şeyleri unutamıyor işte insan… Ne
boğazında düğümlenen sözcükleri, ne
vedalaşamadan ayrıldığın insanları, ne şimdiki
aklim olsaydı dediğin geçmişini ve ne de
düşündükçe "ben bunu nasıl yapmışım "
dediğin içini kavuran pişmanlıklarını. Hayat
bazen doğru kararlar için anlık fırsatlar sunuyor,
bazen de atamadığın her adim için sonu gelmez
pişmanlıklar… Ve şu zamanda ne kadar uzun
sürerse bir iyilik hali, bende bir o kadar iyiyim
işte. Dallardaki meyveleri, yoldaki bir kaç
papatyayı görmese gözüm, inan haberim bile
olmaz yazdan ve bahardan. Yalan değil, çoğu
zaman keyif almıyorum bu hayattan. Bir kaç
defa, kaçıp gitmek de istemedim değil aslında.
Ama yeni başlangıçları ve o bilindik sonları
kaldırmaz artık diye yüreğim, vazgeçtim. Senin
anlayacağın, bazı şeyler için fazlasıyla yorgun
ve üşengecim. Ama gözlerim ne zaman huzur
çekse ve bir bardak çayı içim, atıyorum kendimi
yalnızlıklar diyarına. Katlanılması zor boş
muhabbetlerden, samimiyetini yitirmiş
yüzlerden daha iyi geliyor bana, bu suskunluk,
bu yalnızlık. İçimde tarifsiz bir ağırlık var. İster
adına tükenmişlik de, ister karamsarlık. İster
yorgunluk de, ister huzursuzluk. Bu aralar
böyleyim iste. 🌼