Tahir
@Clause
-O gün Karanfil bile ağladı.
-Hangi gün?
-Hatırlamıyorum...
10 okur puanı
Nisan 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Vermeseydin münzevi bir şaire gölgeni
Gülsuyu damlar mıydı bu esrarlı kaleme
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Diyorlar ki ağla
Ağla ki, yolları kapansın ayrılığın
Ağlamayı denizlere bıraktım
Çünkü herkes şiiri nerede bulacağını bilir. Ve o geldiğinde şiirin dokunuşu hissedilir, şiirin o özel ürpertisi.
KARANFİL
Beyaz bir buluttan bir gün ansızın
Bir karanfil düştü parmaklarıma
Gözlerine kuşlar uçtu bir kızın
Elleri karıştı ırmaklarıma
Islak bir rüyadır bende karanfil
Ruhum, kokusunun dilencisidir
Bu yorgun bir alev damlası değil
Büyük yangınların habercisidir
O kızıl bir deniz, bense tenhâyım
Onda umut, bende yalnızlık büyür
Ne dünya sonsuzluk, ne ben dehâyım
İçimde sadece şairler uyur
Sanırım Emerson bir yerde, bir kütüphanenin ölü insanlarla dolu bir büyülü mağara olduğunu yazmıştı. Ve sayfalarını açtığınız zaman, bu ölü insanlar yeniden doğabilir, diriltilebilir.