Dünyalı Okur
@Clock
Kitap Delisi Bi Cetvel Sahibi..
Read Learn Teach
- Ben cemiyete üye olmayı kabul etmedim ki.
> Otomatik üyesin. Yeri belirlenen albalar otomatikman üye olurlar.
- Alba, alba, alba... laf, laf, laf...
> Varlığını bilen herkes, cemiyetin parçası olur.
- Biraz hayat gibi.
> Galiba öyle.
- Peki, hayır dersem ne olacak? Reddedersem?
Cevabı uzun zaman geciktiriyorum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ama artık yaklaştığını hissediyorum. Hayatın. Sadece birkaç santim ötemde olduğunu hissediyorum. Bunda Marion'ın da rolü var. Onu bulmak birden bire fazlasıyla gerçek bir fikre dönüştü.
Annem bana yaşamamamı söylemişti. O gitti, ben yaşadım. Bunu söylemek onun için kolaydı ama haklıydı tabi. Ayrıca onunkisi anlaşılabilir bir istekti.
Ölürken isteyeceğiniz son şey, ölümümüzün dünyaya sızıp geride kalanları zehirlemesi, sevdikleriniz için yaşayan ölü gibi bir şeye dönüşmenizdir. Yine de çoğu zaman bunun olması kaçınılmazdır. Bana oldu işte.
Artık korkmak için fazla yaşlıyım.
Yalan söylemek için fazla yaşlıyım.
Bir an geliyor ki yaşamaya başlamanın tek yolu doğruyu söylemek oluyor. Tehlikeli de olsa kendin olabilmenin.