İnsan olmanın güzel melankolisini hissediyor, kendimi güneşin batışına tamamen kaptırıyordum.
Çünkü, günbatımı gibi, insan olmak da arada kalmak demekti; geri dönülemez bir şekilde geceye doğru yok alırken, umutsuzluktan doğan umursamazlığın renkleriyle patlayan bir gün olmak demekti.