İtiraf etmeliyim ki insanlar vakitlerinin çoğunu, hatta neredeyse hepsini varsayımlarla boşa harcıyorlar. Koşullu cümleleri diğer bütün yaşam formlarından daha fazla kullanıyor olmalılar.
+ Onlardan biri gibi konuşuyorsun. Sen insan değilsin. Sen bizden birisin. Biz biriz.
- İnsan olmadığımı biliyorum.
+ Eve dönmen gerektiğini düşünüyoruz
+ Eve gelmeni istiyoruz
- Bunun için eve gelmeyi talep etmem gerekli ve etmeyeceğim. Zihnime müdahale edebilirsiniz ama kontrol edemezsiniz.
- Göreceğiz
- Yapamıyorum
+ Farkındayız
- Buna hiç gerek yok zaten
+ Buna çok gerek var
+ Bozulmuş olduğuna inanıyoruz
- Bozulmadım. Daha fazla bilgi edindim. Hepsi bu.
+ Hayır sana da bulaştırdılar
- Bulaştırdılar mı? Neyi?
+ Duyguları
Görevimi asla tamamlamayacaktım zaten. Bu gece iyice belli olmuştu. Neden o halde? Aksi mümkünken neden riski ve acıyı seçiyordum? Ne olmuştu bana böyle? Derdim neydi?
Vücudunuz ölmenize izin vermektense asıl haline geri dönüyordu çünkü başka biri olmanız için harcanan enerji daha faydalı bir şekilde hayatınızı korumaya yönlendiriliyordu.
Aslında bütün yetenekler bunun için vardı. Kendini korumak için. Sonsuzluğun korunması için.