Anamın sözü olmasın, mən boşboğazam, cənab baş keşiş isə hesab edir ki, başım xarabdır, çünkü ona heç vaxt heç kimin vermədiyi sualları verirəm. Amma bunu da bilir ki, mən onu səfeh sayıram.
Hər bir zorakılıq cəmiyyət tərəfindən əlverişli bir zərurət kimi qarşılandıqda və hər bir mərhəmət, şəfqət aktı, məsələn, bəraət hökmü cəmiyyətdə bir sıra narazıllıq və intiqam hisslərinə səbən olduqda, ədalət haqqında düşünmək gülünc olmazdımı?