Aren
@ColoRito
Işığın Savaşçısı...
Reklam
"Hiç dikkat ettin mi bilmem, gül ağacının, seneler geçtikçe dikenleri azalır. Sen bir ağaç, bir nebat kadarda mı olamıyorsun ki, gün geçtikçe şu eza verici hislerinden temizlenemiyorsun?"
Anlaşamadığı kimseleri hor görmek hakkını kendinde bulmak, acemi istidatların kȃrıdır."
Sȃmiha Ayverdi
Batmayan Güneş
İyilikle kötülük bir olmaz. Sen (kötülüğü) en güzel olan davranışla sav; o zaman bir de göreceksin ki seninle aranızda düşmanlık bulunan kimse sıcak bir dost oluvermiş...
Fussilet S./34
Yine bir camide, yine bir imama rastladı. Güzel yüzlü, tatlı bakışlı, dik durmaktan bile utanan bir insan... Konuştular: — Ben eski dini eserleri asli harfleriyle eski kitaplardan okumak istiyorum; bilgim de yok... Ne yapayım? — İslâm harflerini öğrenin! — Vakit ister... İhtiyacım acele... Tatlı bakışlı imamın gözleri büsbütün tatlılaştı: — Bir dost bulun; o okusun, siz dinleyin! — Bu dost siz olamaz mısınız? Gözlerdeki tatlılık acımtırak bir şefkat ve merhamete döndü: — Memnuniyetle olurum, zevkle... — Ya beni irşad edebilecek bir velî... Tanıdığınız biri var mı? İmam, gözleri yaşlı, elini Naci'nin omuzuna koydu: — Senin anlayacağın, iyi insanlar iyi atlara bindiler, gittiler...
Ve hikâyesini anlattı: — Bir gün cins at meraklısı bir adam, cins atlarıyla meşhur bir yere gidiyor. Yıllarca önce o yere uğramış... Sonra şöyle olmuş, böyle olmuş, bir daha gidememiş... Tanıdıklarından kimi sorsa «öldü!» cevabını alıyor. Ya şu ağa, ya bu ağa?.. Göçtü!.. Ya filân atm soyu, ya falan kısrağın dölü?.. Kurudu!.. Sonunda at meraklısına şu karşılığı veriyorlar: «Senin anlayacağın, iyi insanlar, iyi atlara bindiler, gittiler...»
Reklam