Her şeyi konuşmak zorunda değilim.
Kendimi anlatmak, ikna etmek, anlaşılmak için çırpınmak.
Hepsi geçmişte kaldı.
Artık gözlemliyorum. Sessizliğimin içinde sınırlarımı yeniden çiziyorum.
Kim nasıl davranıyorsa, niyetini oradan okuyorum.
Kırmadan, dökmeden, içimden taşırmadan sadece çekiliyorum.
Kimi zaman yokluğumla anlatıyorum her şeyi.
Çünkü değer görmek uğruna kendimi eksiltmek istemiyorum.
Kendime dönüyorum.
Orada ses var, orada denge var.
İçimde çoğaldıkça, dışarının azaldığını fark ediyorum.
Bu hâl bana iyi geliyor.
