“Deve, çöl dikeni yiyince damağı kanar. Ve ılık kanın tadını çok sever; lezzeti kandan
değil dikenden bilir. Böylece diken yemeye devam eder. Sonunda diken yiye yiye kan kaybından ölür. Araplar, devenin diken yemesine ‘ha-re-se’ derler. Yani ‘ihtiras’,
kendi kanında boğulma.”