Cʀᴏᴡ
@Croww
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Dostoyevski bir delinin ruh halini anlattığı kitabında delinin şu sözleriyle bitiriyor;
Ben senin söylemek isteyip de söyleyemediğin sözleri söyledim.
Yapmak isteyip de kendini tuttuğun şeyleri yaptım.
Sen akıllı olduğun için yavaş yavaş kendini öldürürken, ben o hayatı dolu dolu yaşadım.
Sence ben deliyim.
Ama bence de sen ölüsün.
“Bizler, başkalarının duası yarım kalmış çocuklarıyız.”
Yani biz, tam olarak istenmeden, tam olarak sevilmeden, tam olarak yön bulamadan doğmuş nesilleriz.
Birilerinin Tanrı’ya ettiği dua — bir umut, bir dilek — yarıda kesilmiş.
Belki o dua, “mutlu bir aile” içindi.
Belki “iyi bir hayat” içindi.
Ama tamamlanmamış; çünkü dua edenin inancı, sabrı ya da sevgisi yarım kalmış.
Ve biz, işte o yarım kalmış niyetlerin, eksik duaların, bozulmuş planların çocuklarıyız.
Reklam