T. Karsel
@CuteK_
“Ayrıca kimse onlara ne yapacaklarını söyleyemiyor. O kuş, benim büyüyünce olmak istediğim kişi işte. Ne olursa olsun doğru olduğunu düşündüğü her şeyi söyleyen biri.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Tabii şimdi onun büyüyüp yetişme ihtimali artık sıfırdı. O artık on üç yaşında sonsuza kadar donup kalmıştı.
Kalbi kırık deyimi bir yerden geliyor olmak zorunda. Kalbimin bir sürü kırmızı cam parçaya bölündüğünü, sivri kenarlarının her kalp atışında etime battığını hayal ettim. Bilimsel olarak gerçek değildi belki ama hissettiğim buydu.
Kardeş dediğin, hem birlikte hem uğruna savaştığın kişidir. Dişinle tırnağınla.
“Ben de seni sonsuz ateş gibi seviyorum.”
Kitabı az önce bitirdim ve gözlerim yaşlı halde bu incelemeyi yazıyorum.
Haymitch’in hikayesinin bu kadar acı dolu olacağını hiç düşünmemiştim. Ona yapılan haksızlıklar, arenadaki mücadelesi ve kayıpları beni derinden etkiledi. Daha sonra yaşananlar ise canımı çok daha fazla yaktı. Ağlamamak için direndim ama ‘Sonsöz’ kısmında artık dayanamadım. Hem tatlı hem de hüzünlü bir sondu. Tanıdığımız karakterleri yeniden okumakta ayrıca çok iyi geldi.
Yazarın aralarda Lucy Gray’e de atıfta bulunmasına çok sevindim. Diğer kitapta(spoiler) ona ne olduğu biraz havada kalmıştı. Haymitch, bir mezar taşında Lucy’nin kendi isminin geçtiği şiirin yazılı olduğunu görüyor. Ancak başka bir isim de geçtiği için mezarın Lucy’e ait olup olmadığından emin olamadım. Bunu anlayan biri beni aydınlatırsa çok sevinirim.
Açlık oyunları evrenini seviyorsanız bu kitabı kesinlikle okumalısınız. 🪿
Ve son sözüm : Snow senden nefret.. ediyorum..