Reklam
“Ben bir insan için her şeyi göze almışken, karşılığında hiçbir şey alamamak… bu muydu kader, hayatı yaşamak bu muydu? İçimde dinmeyen bir hasret var. O olmasaydı belki hayatım bambaşka olurdu, ama onun yüzünden içim darmadağın. İnsan, sarılması gereken bir kalp varken bunu bile bile neden incitir, neden gitmeyi seçer? Benim bilmediğim ne vardı? Meğer sevgi tek başına yetmiyormuş… Şimdi içimde sadece ona kavuşamamanın ağır yükü var. Ve anladım ki, gerçek sevgi bahane aramazmış.” ama ben hep bıraktığın yerde olcam seni seviyorum...
"Bazen doğruyu söylemek, sevdiklerimizi korumak için en zor yol olur. Kalbimde seni taşırken, dışarıdaki seslerin seni yanlış anlamasına izin vermek de acı veriyor. Beni doğru tanımadılar, ama içimdeki hislerin gerçek olduğuna inanmanı istiyorum. Sessiz kalmam, seni sevmediğimden değil; seni üzmekten, kırmaktan korktuğum için."
Ben her gün sesine hasret kaldım. Bir “nasılsın” deyişine, adımı söyleyişine, hatta sıradan bir cümleye bile. Senin için belki küçük bir detaydı ama benim için bütün bir dünyaydı. Sen fark etmeden ben sana alıştım. Gülüşüne, konuşurken sesinin inceldiği o anlara, cümlelerinin arasındaki o sıcaklığa…
Eğer bir gün bu hikâye biterse, bil ki ben seni gerçekten sevdim.
Yanlış zamanlarda, yanlış cesaretlerle, yanlış kararlarla… ama en doğru duygularla sevdim.
Reklam