Her zaman böyle değil miydi?” diye buruk bir gülümseme eşliğinde karşılık verdi yansımam. “Her zaman kendimizi parçalara ayrılmış hissetmedik mi? Her yeni yaşımızda, bir önceki yaşımızı öldürmedik mi? Burası,” diye mırıldandı çevresindeki ağaçlara bakarken. “Senin dünyan Doğa. Ve ben, senin o vazgeçtiğin parçalardan sadece bir tanesiyim.”