Artık her şeyi biliyorsun, diye rahatlamış olarak sözümü bitirdim, artık yaptıklarımda daha az kusur göreceksin; ve gülerek ekledim: Bundan böyle diyeceksin ki; bu yanardağla topallıyor diye alay etmeyin, çünkü tanrılar onu iki kez gökten alıp yere çaldılar.
Yeryüzündeki tüm yaşam, birbirini kovalayan, bir açılış ve bir kapanış; kendinden bir uzaklaşma ve sonra yine kendine bir dönmeden ibaret değil miydi? İnsan gönlü için de aynı şey düşünülemez miydi?