Yalnızlık çevrende insanlar varken , toplum ve topluluk hayatı yaşarken , onlardan dışlanmış hissetmektir . Kişinin kendini yalnız hissedilmesi için başkalarının olması gerekir.
Doğuştan gelen şeylere takılıp kalmak gerçekliği değiştirecek mi ? İnsanlar ikame edilebilir makineler değildir. İhtiyacımız olan şey ikame değil yenilenme .
Sanki dünyaya kara camlı bir gözlükle bakıyorsun , haliyle her şey sana karanlık geliyor . Durum buysa , dünyanın karanlığa ağlayıp sızlanmak yerine , gözlüğünü çıkarman yeter . Belki de dünya sana o zaman o kadar aydınlık gelecek ki ister istemez gözlerini yumacaksın . Belki gözlüğünü tekrar takmak isteyeceksin . Ama öncelikle gözlüğü çıkarabilir misin? Doğrudan dünyaya bakabilir misin ?