Gorşkov’a vicdanen katılıyorum,bir tanem,acısını paylaşıyorum.İşsiz bir adam;hiç bir yerden umudu yok;birikim harcanmış ;dava sürüyor,ama bu arada yaşamak da lazım; buna rağmen hiç beklenmedik bir şekilde bir bebek doğmuş, masraf ,oğlan hastalandı masraf,öldü ( bu satırları okurken insanın tüyleri diken diken oluyor)ayrı bir masraf,karışı hasta; o da müzmin bir hastalığa sahip,kısacası,çekiyor, çok çekiyor.
Peki bir yetimi bir hiç için gücendiren bu insanlara insan mı dememiz gerekir?Sefil bunlar, insan değil, sadece, buna inanıyorum ben.İşte böyle bu insanlar!