Damla Zor (@Damlam06) 1000Kitap'ta - 1000Kitap

Ben kimseye yük olmadım aslında… Sadece içimdeki sevgiyi yanlış kapılara bıraktım. Kalbim hâlâ bir yerlerde anılmayı isterken, sessizliklerin içinde boğulmayı öğrendim. Ben değer vermekten hiç korkmadım ama karşımdaki değer göstermeyi hep erteledi. Belki de bu yüzden değil mi, en çok beni unuttuğunu sandığım kişi bile aklımdan çıkmadı. Özlemekle gurur arasında sıkıştım; hem gitmek istedim hem kalışını bekledim. Ama bugün anladım… Ben kimsenin yarım bıraktığı bir hikâye değilim. Ben içimde sessizce büyüyen bir güç, kimse fark etmese de kendi kendini iyileştiren bir kalbim.

1000Kitap

Takip Önerileri

Damla Zor

@Damlam06·

o darbeyi kimin vurduğuna uyanmaktır.

Kahpelik dediğin şey, aslında anlık bir hareket değil; insanın içini gören, güvenine dokunan, sonra da en zayıf yerinden vuran bir gölge gibi çöker üzerine. Öyle bir şeydir ki… Sırtını dayadığın dağ kumdan bir tepeye dönüşür. “Benimle” diyen ses, arka sokaklarda kaybolur. Ve sen, kimsenin göremediği bir yerden kanarsın. İnsan bir ihaneti yalnızca yaşarken değil, sonradan anlar, sonradan hisseder, sonradan çöker. Çünkü kahpelik sessizdir; gürültüsüz vurur, iz bırakır ama ses çıkarmaz. Bir bakarsın, en çok güldüğüne en çok içini açtığına, en çok “sen” dediğine kırılmışsın. Ve asıl acı olan… Sana yapılanın çirkinliği değil, senin güzel kalbinin buna inanacak kadar temiz olmasıdır. Ama bilirsin; Her kahpelik bir karakter eksikliğidir. Her yara bir insanlık fazlalığıdır. Senin acın bile onlar için lüks kalır. O yüzden… Kahpeliği yapan kazanmış gibi görünür, ama aslında senin bıraktığın değerin yokluğunda boğulur. Sen susarsın, geçersin… Ama hayat, karakteri eksik olana gün gelir öyle bir ders verir ki, senin kalbini parçalayan şey, onların omuzlarına bir ömür ağırlık olur.

1000Kitap

Geri İleri