Kırgınım
En çok da kendime
Anlamaktan mı yoruldum
Nasıl bir zamana, ne günlere kaldı yaşayamamak.
Hapisteyim,aldığım koku genzimi yakan.
Yıkılmamak için tutunduğum,kaburgam kırık.
Direnişim , dudak bükmelere gebe...
Kör olası çocukluğum, ayaklarını vurma yere .
İçim, küçük tebessümlerin hasretinde,
Aklımı kemiren kelimeleri aldım yanıma.
Sanmayın ki bilmiyorum oyunun kurallarını,
Tercih etmiyorum kurtuluşu .
Can suyu olmadan büyümez çiçek.
Birkaç cümleyle,
Küçük dağların gölgesinde mezarım...Damla Öceş