Güç, insanın en büyük imtihanıdır. Her kişi değil; er kişi bu yükü omuzlayabilir. Zafer sarhoşu olup çılgınlar gibi tepinmenin bir mantığı yoktur. Alkışlarla yaşayan ve nefes alanın sonu köhne bir yalnızlığa giriftar olmaktır bila şek vela şüphe.
Çağımızın insandan çekip aldığı en büyük nimet düşünmektir. Bizim hiçbir zaman düşünmeye vaktimiz yok. Hatta suskunken bile muhasebe yapıyoruz ve zihnimiz bir şeyle meşgul oluyor. Asla derinlik ve iç yönelişe sahip değiliz. Bundan dolayı içimize bakan her görücü, karanlık ve içi boş bir sandık odası görür. Bunun için içimize bakmaktan korkarız. Gönlümüz her zaman dışarıya, kalabalığa, insanlara ve git gellere bakmayı ister. Kendimizden korkarız.