Affola
Azizim, sövmek müsekkin-i asaptır. Binaenaleyh, herkes için meşru bir haktır. Ben, bu hususta hiçbir hudut tanımam. Bazı kimseler, bilhassa matbuat, sövmenin fenalığından bahsediyor. Sövülecek kimsenin bir meziyetini söyleyerek ona sövülmesini men etmek istiyorlar. o büyük adamdır, sövülür mü? diyorlar. Işte buna şaşıyorum: o büyüktür, sövme; bu küçüktür, sövme; öbürü cahildir, beriki çocuktur, aman ihtiyardır, sakın sövme! Sorarım size, kime sövmeli? Binaenaleyh sevme hürriyeti olduğu gibi, sövme müsavatı
da olmalı. Herkes bikader-i imkân sövebilmelidir.
Çamurlu pencere kendi kendini yıkıyor. Çiçekler kendi kendine çürüyor demir balkonda. İçerden yetişemiyorum dışarı. Yukarıdaki külüyle sardunyaları yakıyor yaz kış.Yetişemiyorum hiç yukarı...
Kayan sadece göğüs kafesimde dikişsiz bir nefes.Yersiz, otuz küsur nefes.
Peki ayaktaki fotoğrafların boyu mu kısalıyor, sesi mi az duyuluyor mesafe yaklaşırken? Alıştığın sesleri kısalırken meşgule alma.Kısa kesme. Bir kez olsun,çok özledim de.
Yanaklarım yere sarkarken, kısalan bir omuza nerden sarılacağım? Onu da desene.
Bence aya hiç çıkılmadı. Işık hızında hiçbir ses ulaşmadı yukarı.Bir balkon, bir de alnım var.Kara deliklerse demir balkondan sarkıyor.Balkona çıkmadıkça, aya hep küllerin düşüyor.
Bu sabah sırf bu yüzden inat ettim uyumadım. Yoldan çaldığım sardunyayı yoğurt kabına bıraktım. Çamurlu pencereden uzanıp ona yer açtım. Aşağı doğru uzattı hemen yüzünü. Can suyu verdim, suyun yarısı aşağı aktı hemen.
Sonra balkona sırtımı döndüm.Yine.
Yine duvarı seyrediyorum.
Kısalan bir omuza nerden sarılacağımı hala bilmiyorum. Ama bundan fazlasını ay seninken biliyorum.
Biliyor musun?
Sevdigini unutmak degil ama belki hatirlamak mümkün demisti muzaffer abi
Özledim...
Böyle sevme hiç kimseyi...
Aşıkken de tam yaşamalısın,
ağla, üzül, berduş ol.
Zaman olur ruhun kanatlanır
ve bir zaman olur yüreğin büzüşür üzüntüden.
Nasıl gerekiyorsa öyle yaşa.
Bırak karşındaki sana yalanlar söylesin, oyunlar oynasın;
bu senin sorunun değil ki.
O eksik kalsın, sen tam yaşa;
aşık olma, aşk ol!
Unutun kederden oflayıp puflamayı ve tüm ayaktakımı üzüntülerini!
Dağ mağaralarından kopan rüzgara benzeyin;
kendi çalıp kendi oynamak ister o, ayaklarının altında denizler titrer.
Gülmeyi kutsadım ben; siz daha yüce insanlar, öğrenin gülmeyi!
Kutlayın, üzülürüm.
Bugün benim doğum günüm
Kelimeler büyüyor ağzımdan
Bildiğim tüm hayatlar
Paramparça paramparça