Herkesin acıyı yaşaması ve taşıması farklı oluyor. Ve çoğu insan birbirinin hayatına "seninki de dert mi?" diye bakıyor. Acının sınırları olmuyormuş. Her insan kendi hayatını yaşıyor. İsyan da mübah dertlenmek de, susmak da... Ben anlatmayı unuttum. Çünkü dertlerini bile bir kıstası var artık. Dertlerin en büyüğünü yaşadığını düşünen insan bir diğerine acısıyla ezici üstünlük sağlıyor.
Ne de hızlı büyüyoruz, ne de hızlı geçiyor zaman. Daha dün kucağında oturup bu ne bu ne sorularımla seni bunaltırken şimdi sakalındaki beyazları sayıyorum baba. Oysa hiç yaşlanmayacaksın sanmıştım, hep düşler ülkemdeki gibi kalacaksın sanmıştım.
Kendi içimde kurduğum dünyaya öyle dalıyorum ki bazen dış dünyadan tamamen kopuyorum.
Kendi içimde o kadar çok konuşuyorum ki bazen başkalarıyla konuşacak mecali bulamıyorum.
Kendimle kaldığım her 'ân'ı en büyük hediye sayıyorum.